Πολύχρωμοι πίνακες…

September 15, 2010 § 1 Comment

… βρίσκονται πίσω μου, να τονίζουν το γκρί μου.

Βάλε χρώμα στην ζωή σου…

Και έβαλα, αλλά απλά έγινα πιο γκρί. Σε ένα γκρί περιβάλλον μπορούσα να κρυφτώ.

Να χώσω το κεφάλι μου στο χώμα, να αποφύγω τους κυνηγούς μου.

Πιο πλούσιο χρώμα…

Πιο φτωχή φαντασία.

Πλέον, αυτοί οι wannabe “δια χειρός Πόλοκ” οργασμοί, έχουν όση φαντασία θα μπορούσα να φανταστώ.

Χρώμα έντονο που διαρκεί…

Για μια ζωή που πλέον δεν διαρκεί, ξεθωριάζει

και αυτά με κοιτάνε περιφρονητικά.

Εκεί στο 1.90 αποκτάς μια αίσθηση εξουσίας και υπεροχής.

Είναι τα τακούνια της ψυχής που σε ανεβάζουν εκεί πανω?

Λιγότερα χρώματα = Λιγότερη ομορφιά.

Αρχίζω και συνειδητοποιώ την ευλογία της δυσχρωματοψίας.

Δεν μπορώ να εκτιμήσω την ομορφιά σας.

Τα βλέπω όλα πιο λίγα.

Το μαύρο και το άσπρο είναι τα αγαπημένα μου χρώματα.

Γιατί δεν είναι χρώματα.

Είναι η αδυναμία των ματιών σας να δούν τα χρώματα που κάθονται μετά το τέλος του ουράνιου τόξου.

Αδυναμία???!!!

Αυτή είναι η δυσχρωματοψία σας.

Λιγότερα χρώματα = πιο βαθύ νόημα.

Η αδυναμία να εκτιμήσετε κάτι που βρίσκεται πίσω από την ομορφιά.

Αυτή την αθάνατη ομορφιά που όλο αλλάζει πρόσωπα και σώματα … και είναι συνέχεια η ίδια.

Βαρετή και σίγουρη.

Γιατί αυτή το έχει ανάγκη, όχι εγώ.

Advertisements

Where Am I?

You are currently browsing entries tagged with χρώματα at Ο τρελός μέσα μου.