Λίγο πριν την αυγή …

July 26, 2011 § 8 Comments

… σε ακούω να περπατάς ανάμεσα σε σπασμένα μπουκάλια, στα κίτρινα φώτα μίας πόλης που είναι ωχρή από το πιοτό.
Τα μάτια μου είναι κόκκινα, όλη την νύχτα έψαχνα να σε βρω μέσα από ένα μαγικό κρυστάλλινο ποτήρι.
Το διαφανές υγρό του μου έκαιγε το λαρύγγι σαν λιωμένο γυαλί και χρώματα σκέπαζαν τα μάτια μου.
Οι αισθήσεις ανοίγουν πριν το πρωί και ακούω πιο δυνατά πιο μεγάλα λόγια.

Τα μπουκάλια που κλωτσάς καθώς χορεύεις μέσα στους δρόμους.
Μυρίζω το αλκοόλ που κυλάει στις φλέβες σου.
Άλλο ένα ποτήρι μέχρι την αυγή και θα έρθω να σε βρω.
Κοιτάω τον ουρανό καθώς γυρίζει πιο γρήγορα από χθες.
Μια ανάσα πιο βαθιά να βρώ λίγο οξυγόνο στον αέρα και να καθαρίσει το κεφάλι μου.
Αυτοκίνητα με περνάνε αφήνοντας ένα σύννεφο από σκόνη και φώς.
Είμαι φωτισμένος από μια πόλη που σηκώνει την σκόνη ψιλά και τα αστέρια πετάνε πιο γρήγορα από χθές.
Πιο γρήγορα από τα αυτοκίνητα αλλά πιο αργά από εσένα.
Ο ήλιος βγαίνει σίγουρα μετά την αυγή και άμα δεν σε βρω δεν θα μάθω με τι μοιάζω.

Παραισθήσεις  – Σκατά – Πάλι σε εσένα μιλάω αλλά εσύ ακούς την μουσική. Εγώ είμαι κουρασμένος και πλέον μόνο την σκιά σου μπορώ να δω. Σε θυμάμαι όταν χόρευες μπροστά στα αστέρια,  τότε πετάγανε αργά. Όταν θα με ακούσεις τελικά μπορεί να είναι αργά και την περιφάνια μου να έχω πνίξει. Να είναι πλέον αργά να σταθώ μπροστά μου. Και να με κοιτάξω στα μάτια. Στα αρχίδια μου θα τα έχω γράψει όλα και θα έχω κλείσει τις πληγές μου για να ζήσω και εγώ κανονικά και ήσυχα, σαν τους άλλους.

Αλλά δεν είσαι εδώ. Και το μόνο που μπορώ να κάνω πρίν την αυγή είναι να βγάλω μια κραυγή
να την ακούσω να μου λέει ότι η σκόνη είναι ακόμα στον αέρα και το φώς στα πόδια σου.

Περπάτα.

Ο δρόμος για την σχιζοφρένεια…

May 22, 2011 § 12 Comments

… είναι γεμάτος αναποδιές.

Ποτέ δεν ξέρεις άμα είναι όλα στην σωστή χρονική σειρά.
Βλέπεις πράγματα που έχεις ξανά δει και πιστεύεις ότι μόλις ολοκλήρωσες ένα κομμάτι του δρόμου.

Αλλά ο χρόνος περνάει και συνεχίζεις να χορεύεις με τα φαντάσματα σου.
Όταν σε ζαλίζει ο ρυθμός έχεις τις αυταπάτες ότι έχεις ξεφύγει.
Πλέον ζεις όπως ζούνε οι υπόλοιποι. Αρχίζεις και γελάς, μάλλον.

Αλλά μια μικρή αμφιβολία είναι πάντα εκεί για να μεγαλώσει λαίμαργα μέσα σου και να γίνει φόβος.
Να σου θυμίσει την αποστολή σου. Να βρίσκεις άλυτα προβλήματα και να βυθίζεσαι μέσα σε αυτά.
Το μυαλό είναι μια μεγάλη απάτη. Δημιουργεί ερωτήματα από το πουθενά με απαντήσεις που δεν υπάρχουν.

Τότε η μουσική παγώνει για μερικά δευτερόλεπτα και ξέρεις ότι βρήκες άλλο ένα σταθμό στον δρόμο σου.
Χαμογελάς και ξέρεις ότι ο χρόνος δεν κυλάει ευθύγραμμα αλλά κυκλικά. Μέσα σε μια περιστροφή.
Και τσούπ είσαι στην αρχή. Ο δρόμος για την σχιζοφρένεια είναι γεμάτος αναποδιές.

Δεν είμαι σίγουρος άμα το έχω ξαναγράψει. Αλλά κάτι μου θυμίζει. Προσπαθώ να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά που βασίζεται στις απώλειες. Οι απώλειες είναι μόνιμες, δεν μπορεί να μπερδευτώ και εκεί. Η ζωή μας είναι μια συλλογή από μικρούς είτε μεγάλους θανάτους.

Και αρχίζω τον χορό μου από την αρχή. Γύρω και γύρω… Τα φαντάσματα υπάρχουν παντού γύρω μας. Είναι στις αναμνήσεις που κουβαλάει η ψυχή μας.
Τους λέμε καλημέρα κάθε πρωί και το  βράδυ τα φιλάμε πριν πέσουμε για ύπνο. Μας αγαπάνε για αυτό μας στοιχειώνουν. Ο χρόνος δεν κυλάει ευθύγραμμα και είναι εκεί για να μας το θυμίζουν. Αλλά δεν είμαι σίγουρος, πρέπει να το έχω ξαναγράψει αυτό.

Έχασα τα βήματα μου, όμως αυτό δεν πειράζει. Σημασία έχει να μην σταματάς. Να είσαι σε μια συνεχόμενη λούπα. Ένα “όσο” … “όσο είμαι ζωντανός” η αίθουσα στην οποία συνεχίζω να χορεύω θα γεμίζει φαντάσματα που όλα θα με αγαπάνε. Και ο δρόμος αν και γεμάτος αναποδιές …
έχει τέλος.

Where Am I?

You are currently browsing entries tagged with χορός at Ο τρελός μέσα μου.