Πώς να παλέψεις για μια κοινωνία

October 12, 2010 § 3 Comments

… κόντρα στους νόμους της φυσικής?

Από μικρός ήξερα ότι είναι καλό να βοηθάς τους αδύναμους και γενικά όποιους σε έχουν ανάγκη. Ποτέ μου δεν αρνήθηκα να βοηθήσω κάποιον αρκεί να μπορούσα. Το έβρισκα πάντα, απλά, λογικό. Οξύ και βάση  = άλας και ψωμί… Εξουδετέρωση.

the fact_1: Περνώντας μπροστά από το ΟΚΑΝΑ με το αυτοκίνητο ένα πρεζάκι μου ζήτησε ψηλά. Δεν είχα και του έδωσα ένα milko που είχα μαζί μου. Και άρχισε να πίνει και να το φτύνει !!!! Δηλαδή γιατί το έκανε αυτό??? Σοβαρά ψηνόμουν να πάω και να τον ρωτήσω, γιατί μου στέρησε το milko μου? Είναι πιο πετυχημένος ζήτουλας που κατάφερε να μου το πάρει?

Για ποιους να παλέψω, ποιανών την ζωή να προσπαθήσω να βελτιώσω και που να βρω το κοινωνικό θεσμικό πλαίσιο στο οποίο να μπορώ να πατήσω? Μεγαλώσαμε από μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων που δεν μας έμαθαν να αγαπάμε και να σεβόμαστε το κοινωνικό σύνολο. Ότι κλέψουμε, ότι φάμε = μαγκιά. Αρκεί να μην μας πιάνουν. Πότε είδαμε τους γονείς μας είτε τους σοφούς δασκάλους μας να προσφέρουν το κάτι παραπάνω στο σύνολο ώστε να υπάρξει κοινωνική ανάπτυξη γύρω μας. Μεγάλωσαν, μέσα στην γενιά μου, τα πιο απαίσια ένστικτα. Οι αλήτες με τις μηχανές, της δεκαετία του 70, έγιναν πατέρες και μάνες μας. Κρίμα μας.

Δεν πιστεύω ότι μπορεί να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη άμα δεν υπάρξει κοινωνική ανάπτυξη.  Δεν μπορείς να μειώσεις το χάος γύρω σου άμα δεν προσφέρεις ενέργεια. Το λέει η θερμοδυναμική μια επιστήμη που δεν έχει να κάνει με τα λογιστικά … δεν είναι δημιουργική. Άμα δεν καταβάλεις προσπάθεια, πάντα τα πράγματα θα πηγαίνουν προς το χειρότερο, το φαινόμενο λέγεται εντροπία και η έννοια της είναι θεμελιώδης, ορίζει την δομή του σύμπαντος. Θα έπρεπε να νιώθουμε δέος μπροστά της. Δεν μπορεί η μια κυβέρνηση να την φορτώνει στην 4ετία της προηγούμενης και δεν επηρεάζεται από το πολιτικό κόστος.

Η συμπόνια έρχεται σε αντίθεση με τα τονωτικά αισθήματα, που αυξάνουν την ενέργεια του αισθήματος της ζωής: Λειτουργεί κατασταλτικά. Χάνει κανείς δύναμη όταν συμπονεί. Μέσω της συμπόνιας πολλαπλασιάζεται η απώλεια της δύναμης, την οποία φέρνει ήδη στη ζωή καθ’ εαυτόν ο πόνος. Ο ίδιο ο πόνος γίνεται μεταδοτικός απο την συμπόνια.

Επικίνδυνο απόσπασμα από τον “Αντίχριστο” του Νίτσε

[the fact_2] Το καλοκαίρι ήμουνα για λίγο καιρό με μια κοπέλα που έκανε χρήση, συστηματικά. Δεν ξέρω άμα πλέον το έκανε για το κέφι και όχι από συνήθεια, ήταν στο καθημερινό της πρόγραμμα. Αλλά αυτή είναι η δικιά της ιστορία και δεν έχω το δικαίωμα να γράψω για αυτή. Από την αρχή είχα ξεκινήσει με το σκεπτικό ότι για να είναι μαζί μου θέλει να έρθει κοντά μου. Να αλλάξει λίγο την ζωή της. Όποτε τη άκουγα να μιλάει με μικρότερα παιδιά … την ερωτευόμουν. Πάντα τα έσπρωχνε μακριά από τα δικά της λάθη.

Δεν κατάλαβα ποτέ, άμα ήθελε να προστατέψει τα παιδιά από τα λάθη της. Είτε τα λάθη της από τα παιδιά.

Κάθε μέρα έκανα τα βήματα μου, συστηματικά και ευγενικά αλλά αυτή απομακρύνονταν με γεωμετρικούς ρυθμούς.

Μια φορά καθώς βλέπαμε τον ήλιο να χαράζει στις 5.30 το πρωί, με τα μάτια κόκκινα και τα αυτιά μας να βουίζουν από την δυνατή μουσική που ακούγαμε για ώρες. Μου είπε ότι δεν είμαι ο άνθρωπος που θα την αγκαλιάσει όταν θα κάνει μαλακία. Είμαι αυτός που θα της κάνει κήρυγμα και θα σταθώ σκληρός απέναντί της. Δεν την ξανά είδα πολλές φορές, από τότε.

Θα είναι συνέχεια στο μπροστά μέρος του μυαλού μου ισχυρή συνιστώσα στις μελλοντικές μου αποφάσεις. Δεν έχει να κάνει με όσα έκανε, αλλά όσα δεν έκανε. Ο πνιγμένος που αρνείται το χέρι σου. Το πρεζάκι που φτύνει το μιλκο. Ο άνθρωπος που βλέπει το κόσμο γύρω του να πέφτει και κάθεται ήρεμος και ξέγνοιαστος χαμογελώντας. Δεν την ονόμασαν τυχαία ελεύθερη πτώση. Ίσως είναι η μόνη στιγμή πραγματικής ελευθερίας. Το τίμημά της ολόκληρο και μπροστά σου, χωρίς ψηλά γράμματα. Η ΠΤΩΣΗ.

Αξίζει αυτός ο κόσμος να αλλάξει? Θέλει να αλλάξει? Είναι ερωτήματα που δεν θέλω να τα αναζητήσω σε αυτό το post, γιατί θα χαθώ σε λαβύρινθους που έχω ξαναμπεί και ξέρω ότι η έξοδος είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί. Τη πραγματική διάσταση του ζητήματος την βρήκα στο “Θαυμαστό καινούριο κόσμο” του Α. Χαξλευ.

Χωρίς το πόνο και  την δυστυχία, άμα όλοι ήμασταν μονίμως ευτυχισμένοι. Άμα δεν είχαμε την ανάγκη να καταβάλουμε προσπάθεια ώστε να πετύχουμε ενάρετους και άξιους στόχους τότε η ανθρωπότητα θα είχε στερηθεί των πιο ζωτικών και έντονων συναισθημάτων. Την αγάπη. Την αυταπάρνηση. Την αντίσταση. Τον ηρωισμό της καθημερινότητας. Όλα αυτά που ενέπνευσαν την ποίηση, τα μυθιστορήματα, το θέατρο και το τραγούδι, δεν θα χωράγανε  πλέον στις ευτυχισμένες ζωές μας. Το σώμα θα είχε συντριπτικά νικήσει το πνεύμα.

Οι πυκνωτές συσσωρεύουν τάση και τα πηνία ρεύμα. Η τάση προηγείται του ρεύματος κατά το ένα τέταρτο της συχνότητας. Αυτή τη περίοδο συσσωρεύουμε τάσεις. Τις μαζεύουμε … τις μαζεύουμε και κάπου σύντομα… το ρεύμα θα ξεσπάσει. Προς τα που θα πάει?? Και θα είναι αρκετό ώστε να κάψει μια δυο αντιστάσεις του κυκλώματος?

 

Θα είναι αυτός ο κόσμος καλύτερος ? – Δεν ξέρω.

Θα είναι αυτός ο κόσμος θαυμαστός? – Δεν νομίζω.

Θα είναι καινούριος? -Σίγουρα.

Θα υπακούει τους νόμους της φυσικής? – Όχι, θα είναι αφύσικος…

Ο τρελός μέσα μου.

Advertisements

Where Am I?

You are currently browsing entries tagged with φυσική at Ο τρελός μέσα μου.