Ένας γρύλος …

October 30, 2012 § 6 Comments

… καθόταν σε ένα σταθμό μέσα σε ένα μετρό.
Έμενε παλιά στο πάρκο από πάνω.
Αλλά μια μέρα τον φύσηξε ο αέρας και τον πήρε μέσα στον σταθμό.
Εκεί ερωτεύτηκε ένα βαγόνι που περνούσε.
Κάθισε κάτω και άρχισε να του τραγουδάει για όλα αυτά που ξέρουν οι γρύλοι.

Αλλά δεν μπόρεσε ποτέ να τελειώσει τα τραγούδια του.
Γιατί το βαγόνι έφευγε πάντα πολύ γρήγορα.

Έτσι αρκετό καιρό πριν το γνωρίσω, σκέφτηκε μια λύση.
Άρχισε να λέει τα τραγούδια του στους ανθρώπους που περνάγανε από εκεί.
Με την υπόσχεση ότι όταν μπαίνουν στο βαγόνι να του λένε και από μια στροφή.
Με αυτόν τον τρόπο κάποια μέρα το βαγόνι θα μάθαινε για τον έρωτά του.

Και έτσι μια μέρα τον προηγούμενο Σεπτέμβριο μου είπε αυτούς τους στοίχους, όσο καθόμουν σε ένα παγκάκι στον σταθμό:

Οι άνθρωποι που λες δεν ξέρανε να αγαπούνε
πριν την λέξη κάποια μέρα βρούνε>

Αυτός που την ανακάλυψε
την κράτησε δικιά του. >>>

όσο την έλεγαν έπρεπε να πληρώνουν
και όσο αγαπούν πλούσιο να τον χρυσώνουν>>>>

γι αυτό ήρθαν πιο κοντά
να το λένε μυστικά>>>>>

Τα σώματά τους σφιχτά τα είπαν αγκαλιές.
και την αγάπη από  λέξη την κάνανε φιλί.

Δεν ξέρω τι λέει πιο κάτω.
Αλλά ούτε και μου φαίνεται σπουδαίο τραγούδι.
Εγώ του είχα πει ότι εκεί που μένω το βαγόνι δεν φτάνει και μάλλον δεν θα το δω ποτέ.

Αλλά αυτός επέμενε.
Έτσι και εγώ το δημοσιεύω ώστε να βγάλω από πάνω μου την υποχρέωση.
Δεν θα ήθελα να περιμένει μόνος μέσα στον σταθμό εξ’ αιτίας μου.

Advertisements

Where Am I?

You are currently browsing entries tagged with τραίνα at Ο τρελός μέσα μου.