Εγώ, δεν ήμουν εκεί.

May 23, 2011 § 16 Comments

Μία που μπήκα στην στροφή και μια που ένιωσα το πόδι μου να χτυπάει στην άσφαλτο. Στο ενδιάμεσο υπήρξε μια χωροχρονική ασυνέχεια. Επόμενο καρέ ο ώμος μου στην άσφαλτο και το μηχανάκι να συνεχίζει την πορεία του πιό γρήγορα από εμένα. “Την γάμησα ” πρόλαβα να πω … και μετά άκουσα το κράνος να χτυπάει και αυτό στην άσφαλτο. Εγώ δεν ήμουν εκεί. Όλα ήταν στο αυτόματο. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν μόλις σταμάτησε το σούρσιμο μετά από 4-5 μέτρα να σηκωθώ με το στραπατσαρισμένο μου πόδι όπως – όπως και να ανέβω στο πεζοδρόμιο.

Εντάξει πλέον ήμουν σε safe zone. Κρατούσα το πόδι μου, αλλά όσο ήρωϊκα και να προσπαθούσα να το παίξω .. ΠΟΝΑΓΑ. Μαζεύτηκαν εκεί γύρω διάφοροι περαστικοί και άρχισαν να ρωτάνε άμα έσπασα τίποτα. Με τις ακτίνες Χ που έχουν τα μάτια μου έκανα ένα γρήγορο τσεκάρισμα και είδα πώς όλα ήταν οκ. Απλά είπα να δοκιμάσω να το κουνήσω το μαραφέτι για επιβεβαίωση… Μαλακία… πονούσε πιο πολύ μετά. Το καλό ήταν ότι το τζίν δεν σκίστηκε και έτσι δεν άφησα κομμάτια από δέρμα και κρέας στην άσφαλτο.

Αφού άραξα στο πεζοδρόμιο κάνα 10′ σηκώθηκα σακατεμένος και πήγα στην δουλειά. Αρχίζω και μου θυμίζω Κινέζο είτε Κορεάτη. Νεκρό θα με πάρουν και εμένα από εκεί μέσα. Η πάπια ευτυχώς δεν έπαθε το παραμικρό. Τελικός απολογισμός: 1) Σακατεμένο αριστερό καλάμι. 2) Αριστερός ώμος. 3) Αριστερά πλευρά (πιθανολογείται ράγισμα) 4) Αμυχές στον δεξί αστράγαλο.  Ο γιατρός στην δουλεία μου, όταν τελείωσε να με  ακούει με το στηθοσκόπι0 (παθολόγο βρήκα… :| ) , είπε: “Είναι μεγάλος ο Θεός” … Ακόμα αναρωτιέμαι σε τι αναφερόταν… 

Χώμα και αίμα.

March 28, 2011 § 2 Comments

Είμαι γυμνή μέσα σε ένα κύκλο από σιδερένιους θεούς.
Όλοι με κοιτάνε και κρατάνε από μια πέτρα.
Βλέπω το μίσος τους να τρέχει γύρω μου και να θέλει να με φάει.
Ένα λυσσασμένο σκυλί με τα σάλια να τρέχουν από το ανοιχτό του στόμα πηδάει καταπάνω μου.
Με δαγκώνει στο χέρι και γίνεται ξανά πέτρα.
Βρίσκω στον κύκλο τον πιο δυνατό κρίκο. Είναι ψιλός με σημάδια από μια
αγάπη. Δεν χρειάζεται να σπάσω όλους τους κρίκους.
Μόνο τον πιο δυνατό και μετά η αλυσίδα θα σπάσει, θα σκορπίσει.
Άλλο ένα λυσσασμένο σκυλί πηδάει πάνω μου. Αυτό όμως δεν θα με βρει.
Πιάνω μια πέτρα από το έδαφος.
Αφήνω το σώμα μου πίσω στο χρόνο. Θα υποφέρει.
Από εδώ και το εξής θα είμαι το αίσθημα του πόνου και το αίμα που αναβλύζει από μια πληγή.
Πρέπει να μοιράσω τον πόνο μου σε όσους τον προκαλούν.
Δεν τους μισώ. Είμαι ένα αίσθημα, ο πόνος. Δεν έχω άλλα αισθήματα.
Τον φόβο και την ντροπή που θέλατε να νιώσω την άφησα στο σώμα μου.
Εκεί πίσω στον χρόνο.
Τον μέλλον σου πλησιάζει. Αμόλησες  το σκυλί σου, τώρα που σηκώνω το χέρι μου.
Με δαγκώνει στην κοιλιά αλλά ο πόνος είναι μακριά.
Σώμα μου θα υποφέρεις.
Χιλιάδες νευρικές συνάψεις δημιουργούν εκατομμύρια αρνητικά φορτία.
Όλα μαζί συσσωρεύονται στην άκρη του χεριού μου και σαν κεραυνός πέφτουν στο κεφάλι σου.
Είναι μια λευκή λάμψη μέσα στα μάτια μου που φωτίζει τον ουρανό και τα μαύρα σύννεφα πάνω από το κεφάλι σου.
Στο λευκό φως βλέπω την απορία στα μάτια σου και τον φόβο που αρχίζει να ζωγραφίζεται στον στόμα σου.

Η πέτρα στο χέρι μου λιώνει.
Όπως το αίμα πετάγεται ζεστό από το χέρι μου έτσι γίνεται λάβα που λιώνει και τις πέτρες.
Έτσι θα λιώσει και το παγωμένο σίδερό σου. Φτύνεις αίμα από το στόμα σου.
Η γεύση του έρχεται στο δικό μου.
Η δύναμη και η αγάπη ξεκινάνε από το στομάχι. Γίνομαι ζώο που μυρίζει τον φόβο σας.
Το φόβο ότι οι αρχαίες παραδώσεις σας θα πνιγούν σε αυτό το αίμα.

Πηδάω πάνω σου. Τα μαλλιά μου είναι κόκκινα από το αίμα και ελεύθερα.
Όσο ζούσα τα είχα δεμένα με ένα μαντίλι γιατί έτσι ήθελες.
Αλλά τώρα, αγάπη μου, θα τα λούσω με το αίμα σου και θα τα ξεπλύνω με το δικό μου.

Χάνω τις αισθήσεις μου είτε πεθαίνω. Αγάπη μου ακόμα αναπνέεις.
Σου δίνω το τελευταίο μου φιλί στο λαιμό.
Όπως τότε που με κρατούσες αγκαλιά και μου μιλούσες για τα παιδιά μας.
Καταπίνω το κομμάτι σου και το αίμα σου το νιώθω μέσα μου σαν βάλσαμο.
Η ψυχή μου μπορεί να φύγει ήρεμη. Το σώμα μου, πλέον, μπορώ να το κοιτάξω στα ίσια.
Όμορφο, γυμνό και περήφανο. Όχι κρυμμένο μέσα σε φορέματα την ντροπής.
Δύο φίλοι σου σε παίρνουν μακριά και τρέχουν να προλάβουν. Μερικά πιτσιρίκια ακόμα με χτυπάνε και γελάνε.
Τώρα που το μέλλον βρήκε το παρόν είναι η ώρα μου να αποχωρίσω. Ο θεός είναι φτιαγμένος από χώμα.

// Δεν είναι η μέρα της γυναίκας, αλλά δεν είδα να άλλαξε κάτι στις 8/3/2011.

Where Am I?

You are currently browsing entries tagged with πόνος at Ο τρελός μέσα μου.