Μαθήματα ζωής… από μαθήματα μουσικής (part 3)

December 16, 2010 § 2 Comments

Ανακαλύπτοντας πράγματα για μένα…

Έχω 2 κιθάρες.
Μια του σπιτιού και μια του δρόμου.

Η σπιτική είναι όμορφη και κομψή.
Είναι ξανθιά και το φινίρισμά της είναι άψογο.
Δυο γρατσουνιές της έκανα και μου κρατάει μούτρα.
Οι μηχανισμοί ακριβείας την κρατάνε κουρδισμένη όλη την ώρα,
και ποτέ δεν θα με εγκαταλείψει.

Είναι η γυναίκα μου και απαιτεί σεβασμό.

Η άλλη… είναι η φτηνή μου.
Την κρατάω χωρίς να προσέχω.
Είναι βαμμένη ξανθιά αλλά η βαφή έχει ξεθωριάσει και
η ρίζα από κάτω δείχνει το καστανό της.
Την χτυπάω και την στραβώνω μέχρι ο φάλτσος ήχος της να
βρομίσει τόσο ώστε τα blues να ακούγονται πρόστυχα και
ρυθμικά.
Τα σημάδια πάνω της δεν έγιναν όλα από εμένα.

Είναι η ερωμένη μου και δεν απαιτεί τίποτα.

Τελικά ποτέ δεν μπορεί να μας τα δώσει όλα μόνο μια.

Μαθήματα ζωής … απο μαθήματα μουσικής (part 2)

November 6, 2010 § 5 Comments

Που είχα μείνει … Α! Ναι …

Γκλαν … γκλάν … γκλάν γκλάν.

Γλάααααν … γκλάν

“Ο Προσκυνητής”

Μεγάλες μέρες! Για όσους με άκουγαν…. περίμεναν πως και πως να έρθει η νύχτα να το βουλώσω. Είτε  τουλάχιστον αυτό εύχονταν.

Εκείνην την εποχή, εντελώς τυχαία,  ξεκινούσε κιθάρα και ένας φίλος μου. Αυτός βρήκε και πήρε μια ηλεκτρική. Οπότε όταν τελειώναμε, ότι κάναμε την υπόλοιπη μέρα βρισκόμασταν τα βράδια για να δημιουργήσουμε ήχους. Συνοδεία των απαραίτητων ποσοτήτων αλκοόλ (κυρίως για τους γείτονες που χτυπούσαν τα κουδούνια).

Επειδή είχε πιάσει την κιθάρα του πρώτη φορά μερικές ώρες πριν από εμένα, την είχε δει “παλιός” και όλη την ώρα έλεγε για το πόσες συγχορδίες είχε μάθει. Έτσι μπήκαμε με μια άτυπη, φιλική, κόντρα να το γαμήσω το μουνόπανο. Δεν είχε σημασία άμα έκανες 30 δευτερόλεπτα να πιάσεις τα ακόρντα. Είτε ακόμα και όταν τα έπιανες είχες μπουκώσει τις μισές χορδές. Αυτό που πραγματικά μετρούσε ήταν να πείς:

Πρώτο δάκτυλο – πρώτη χορδή

Δεύτερο δάκτυλο – πέμπτη χορδή

τρίτο δάκτυλο – έκτη χορδή.

Ντουπ- γζζζζ- ντουπ -γζζζ – γζζζ -γζζζζ

Gm … δεν το ήξερες ? Είναι από τις απλές.

Βέβαια η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές η χρόνια φιλία μας, έμπαινε μπροστά, να φάει αυτή το ξύλο και συμπληρώναμε ο ένας τον άλλον με ένα τρόπο σχεδόν μαγικό, στα ακόρντα που δεν μπορούσαμε να πιάσουμε γρήγορα.

Πρώτος “κιθαρίστας” = Em  – Am –  …. – Fm

Δεύτερος “κιθαρίστας” = Em – Am – G – ….

Τέστ νοημοσύνης – βρες πως συσχετίζονται οι δύο εξισώσεις :P

Τα πρώτα τραγούδια που ξεκίνησα να μαθαίνω ήταν το “Nothing else matters” και το “wonderwall”. Το πρώτο γιατί για κάποιο μην προφανή λόγο το θεώρησα εύκολο και το δεύτερο γιατί είναι από τα κλασσικά τραγούδια που ποτέ δεν κατάλαβες γιατί σου αρέσουν, αλλά όταν βλέπεις όλα τα κορίτσια κάθονται κλαρίνα όταν το ακούνε, είναι τόοοοσο όμορφααα ….Αχχχχχ….

Ένα μήνα μετά: Άμα στο nothing else matters δεν έπαιζα την εισαγωγή δεν το αναγνώριζε κανείς. Το wonderwall δεν το είχε αναγνωρίσει καμία. Τα ρημάδια ακούγονται διαφορετικά στα CD. Πρέπει να έχει να κάνει κάτι με τα μηχανήματα που χρησιμοποιούν για τις ηχογραφήσεις, είτε τα μικρόφωνα. Δεν είμαι σίγουρος. Πρώτη φορά που κάποια αναγνώρισε το wonderwall ήταν τον Ιούνιο. Υπήρξε ένας στιγμιαίος δισταγμός στα μάτια της αλλά το πέτυχε. Εκείνη την στιγμή το μόνο πράγμα που έλαμπε περισσότερο από το βλέμμα της, ήταν το δικό ΜΟΥ! Ήταν μια μαγική στιγμή, η μουσική μας ένωσ…. [GAY CONTROL]

Πριν μπούμε στο καλοκαίρι όμως για τα καλά και βγάλουμε τα ρούμια, τα mochitos και τα λουλουδάτα πουκάμισα, πάμε πίσω στην Άνοιξη. Στην ιστορική στιγμή που έστειλα ένα mail σε ένα ΓΝΩΣΤΟ τραγουδιστή – συνθέτη – μουσικό. Το mail αυτό πήγαινε κάπως έτσι:

Καλησπέρα [SENSORED]

Χρόνια ακούω την μουσική σου και τα τραγούδια σου. [SENSORED] Η πορεία σου με ενέμπνευσε να ξεκινήσω να παίζω κιθάρα….

[μπλά , μπλά]

Φιλικά εγώ

Για κάποιους συγκινητικούς  και προσωπικούς λόγους, ο τύπος υπέθεσε ότι η μουσική του με έκανε να ξεκινήσω να παίζω κιθάρα πριν μερικά χρόνια … και τώρα είμαι ένας accomplished cool τύπος με μια κιθάρα, που πετάει τα σόλα και τα ακόρντα στον αέρα και όταν πέσουν  είναι πλέον τραγούδι. Και μου πρότεινε να βρεθούμε από κοντά να παίξουμε για χαβαλέ, μπύρες φάση, γυναίκες (υποθέτω…). Sex, drugs and rock and roll, babe!!!. Επιτέλους ζούσα την ζωή που πάντα ονειρευόμουν. Έψαξα να βρω σκισμένα τζινς και λερωμένες φανέλες.

Τρία πράγματα με προσγείωσαν στην γή:

  1. Η μάνα μου από το να σκίσω τα τζίνς μου και να ψάξω στα άπλυτα
  2. Έπρεπε να μπω γρήγορα σε κάποιο κέντρο αποτοξίνωσης αλλά δεν έβρισκα online την application form.
  3. Και έπρεπε να βρω σύντομα κάποιο φυλακισμένο να μου κάνει tattoos και μερικές ουλές.

Αλλά είχα αρκετές μέρες μέρες μέχρι να γυρίσει από το tour του. Οπότε είχα καιρό να βάλω τα δυνατά μου και να γίνω super hard core τύπος.  Α, συνέχισα και τις προβούλες μου κανονικά. Απλά γύρισα την δισκογραφία σε μερικά δικά του τραγούδια, έτσι για να μην έχει να λέει, δηλαδή.

Στην μουσική όμως δεν είναι όλα ρόδινα. Για μπορέσω να κάνω πρόβες μείωσα χρόνο από αλλού, λίγο από την δουλειά, λίγο από τους φίλους και πολύ από την κοπέλα που είχα τότε. Όποτε βρισκόμασταν είμασταν συνέχεια οι τρείς μας είτε ήταν πρωί, είτε ήταν μεσημέρι είτε απόγευμα.

Έχω την υποψία ότι μια φορά πρέπει να προσπάθησε να την δηλητηριάσει. Αλλά ευτυχώς η Κινέζα δεν το ήπιε το τσαγάκι.

Η σχέση μου με την κοπέλα δεν κράτησε πολύ παραπάνω. Έπνιξα τον πόνο μου με την σκέψη ότι τώρα πιά ανήκω στους θαυμαστές μου. Σε όλο αυτό το κοινό που είναι μέσα στο ΟΑΚΑ και με περιμένει ζητωκραυγάζοντας. Δεν μπορούσα να τους απογοητεύσω… Είχα αρχίσει να ζώ το όνειρο! Μέσα σε ένα όνειρο, το οποίο είναι μέσα σε ένα άλλο όνειρο ( -.- ) .

Κυκλοφορούσα με μαύρα γυαλιά με στην νύχτα.

Όταν με σταματούσαν στον δρόμο και καλά για οδηγίες έδινα αυτόγραφα.

Έτρεχα μακρία από όλους τους παραπάτσι-τουρίστες στην Ακρόπολη.

Έπερνα τηλέφωνα στις εφημερίδες να τους πώ σε ποιό μαγαζί θα άραζα για στείλουν φωτογράφους.

Πλακωνόμουν στα μπαράκια και είχα γίνει κλεπτομανής.

Έκανα add στο facebook 2454 μελλοντικές μου θαυμάστριες.

Έστησα στην συνάντηση εκείνον τον συνθέτη-τραγουδιστή-μουσικό για 148 μέρες (και σήμερα).

Η μουσική, ο δρόμος που μου είχα απαγορέψει ήταν πλέον στρωμένος με ένα κόκκινο χαλί και είχα σκοτώσει τα σκυλιά. Το κινέζικο αρμόνιο που με είχε καταδικάσει στην αφάνεια το έκαψα και την ημίγυμνη φωτογραφία μου με την κινέζα την έβαλα στο facebook profile, στο msn, στο twitter και σε γιγαντο-αφίσα δίπλα στο κρεβάτι μου….

Ο τρελός μέσα μου θυμάται

.

Μαθήματα ζωής … από μαθήματα μουσικής. (part 1)

November 2, 2010 § 2 Comments

Όταν ήμουν γύρω στα 10 ο πατέρας μου, ο πολυταξιδευμένος, μου έφερε μετά από ένα ταξίδι του ένα αρμόνιο made in south-east-Asia. Βέβαια είτε ξέχασε να φέρει τις οδηγίες είτε τις έφερε στην τοπική διάλεκτο που μιλούσαν οι άνθρωποι που το κατασκεύασαν. Εγώ τότε με το ζόρι μιλούσα Ελληνικά, με πίεζαν να μάθω και Αγγλικά και ήμουν σίγουρος ότι τα Ασιατικά δεν θα καθόμουν να τα μάθω.

(βέβαια, επειδή ο καιρός έχει τελικά γυρίσματα, πλέον πιστεύω ότι καλύτερα να είχα μάθει αυτά τα Κινέζοειδή)

Αλλά για να μην βγούμε offtopic κάνα μήνα μετά, αφού βαρέθηκα να πατάω άσπρα και μαύρα κουμπάκια η μάνα μου, ο απόλυτος παντογνώστης των πάντων και των όλων, αποφάνθηκε, ότι το παιδί δεν έχει κλίση στην μουσική. Και όπως κάθε ψωροπερήφανης (ναι, μάνα μου είναι, αλλά και αυτή γυναίκα είναι) γυναίκας ο λόγος είτε πέφτει βαρύς σαν πέλεκυς είτε πέφτει πείνα. Ε, στην ανάπτυξη ήμουν δεν με έπαιρνε να πεινάσω. Βέβαια διαμαρτυρήθηκα και είπα ότι θέλω να πάω σε ένα ωδείο. Και πάλι όμως η μαμά μου (έτσι την έλεγα ακόμη) ήξερε ότι είναι κάτι που θα το βαριόμουνα και απλά θα πετούσαμε τα λεφτά μας. Οπότε με την απέραντη σοφία της με προστάτεψε για άλλη μια φορά.

Στην συνέχεια ήρθε το απίστευτο σύστημα της Ελληνικής παιδείας. Που βγάζει κάθε χρόνο από τα σχολεία τόνους ντόπια κρέατα στο τσιγκέλι. Με το μάθημα “Μουσική αγωγή”. Θυμάμαι ακόμα την πρώτη δασκάλα (είχα πολλές – κάθε χρόνο και άλλη, γιατί καμία δεν ήταν μόνιμη). Ήταν μια χοντρή που φορούσε γυαλιά με ένα χοντρό μαύρο σκελετό. Την έβλεπες πάντα με  ΦΑΡΔΙΑ μαύρα ολόσωμα φορέματα, που τα συνόδευε με μια γαλάζια είτε κόκκινη ζακέτα και είχε με αφέλεια ριγμένο ένα λευκό κασκόλ στο λαιμό της. Άμα με ενδιέφερε τότε να γνωρίζω την Αλεξίου, “την Χαρούλα μας”, θα έλεγα ότι είναι είτε αδερφές είτε φωτοτυπίες.

Κάποια μέρα, πέρασε από όλα τα θρανία και σε έναν-έναν έλεγε να επαναλάβει ότι του έλεγε: “ντοοοοοοο, ντοοο, ντοο, ρεεεεε, ρεεε, ρεε”. 10 λεπτά μετά είχε βγάλει φάλτση όλη την τάξη και δεν ξανάσχολήθηκε. Από αυτή τη στιγμή δεν θυμάμαι κάν άμα την ξαναείδα στην αίθουσα. Θυμάμαι όταν έρχονταν οι γονείς για να ρωτήσουν για την πρόοδο των φυντανιών τους ήταν η μόνη δασκάλα που κάθονταν μόνη στην γωνία και κάνεις δεν της μιλούσε. Μόνο, πού και πού, κάποιος περνούσε και την ρωτούσε τι μάθημα κάνει και με τρόπο έκανε ότι χαιρετάει κάποιον και την άφηνε μόνη.

ΝΑΙ ΕΔΩ ΕΓΡΑΨΑΝ ΤΙΣ ΤΡΑΓΩΔΙΕΣ, ΚΑΙ ΠΑΙΖΑΜΕ ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΚΙΘΑΡΑ ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΗΤΑΝ ΑΠΟΛΙΤΙΣΤΟΙ.

Από τότε άκουσα πολλά διαφορετικά είδη μουσικής. Rock, Rave, Rap (ποιός τα σκέφτεται τα ονόματα, τέλος πάντων ??). Σε διάφορες εκφάνσεις ανάλογα την εποχή και τα κέφια. Πάντα όμως οι γνώσεις που πήρα από εκείνο το αρμόνιο μου ήταν χρήσιμες, “ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΚΛΙΣΗ ΣΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ”. Ηχούσαν στο κεφάλι μου είτε μελωδικά, είτε ηλεκτρικά, είτε με συνοδεία μερικών “yo yo, bounce inda house mi nigra!!”. Η Μουσική ήταν πάντα κάτι μαγικό και cool που άνοιγε τους δρόμους για γνωριμίες με πολλά νέα κοριτσάκια. Όμως αυτόν τον δρόμο μου τον είχαν απαγορεύσει να τον πάρω.

Και κάπως έτσι πέρασαν τα χρόνια και ήρθε το, κατά τα άλλα,  καταραμένο έτος 2010. Μια κρύα μέρα του Μάρτη καθώς πήγαινα στην δουλειά πήρα το δρόμο μέσα από το πανέμορφο ,εξωτικό,  κέντρο της Αθήνας. Εκεί που τα αυτο-σταματημένα σου δίνουν αρκετό χρόνο να σκεφτείς τους πρόσφατους χωρισμούς σου, και τους λίγο πιο παλιούς… και τους ακόμα πιο παλιούς … και τους πολύ πιο παλιούς… ώσπου δεν έχεις άλλους και αρχίζεις και δημιουργείς με την φαντασία σου καινούριους. Τσαντίζεσαι βγαίνεις από το αυτοκίνητο και φωνάζεις -ΠΟΙΟΣ ήταν στο τηλέφωνο παλιο-πουτανάκι??? Και μην μου πεις ΚΑΝΕΝΑΣ!!!. Κάπως έτσι έπεσε το μάτι μου σε μια βιτρίνα που για κάποιο στρατηγικό ρόλο είναι γυρισμένη κόντρα στο κόσμο που περνάει από μπροστά

marketing είναι αυτό,επιστήμη βέεβαια,  κάτι θα ξέρει…

Στην βιτρίνα πάνω έλεγε “φτηνά μουσικά όργανα”.- Όπα, λέω. Τι εννοείς φτηνά και γύρισα να κοιτάξω μπροστά μου γιατί είχα αρχίσει να στραβολαιμιάζω. Αφού πήρα μια ανάσα και κοίταξα,πάλι πίσω είδα να λέει “από 50Ε”. Γίναμε, σκέφτηκα και σταμάτησα να δίνω σημασία στο φαναταστικό πουτανάκι που καθονταν δίπλα μου.

Βέβαια αυτή ξεκίνησε τα, δεν με ακούς πλέον και δεν μου δίνεις σημασία, δεν είμαστε όπως παλιά κτλ κτλ κτλ

Μετά από κανά δυο μέρες είχα πάει και είχα τσιμπίσει μια κιθαρούλα. Την διάλεξα με τα ίδια σοβαρά και απόλυτα κριτήρια που θα διάλεγα μια βραδινή τουαλέτα, ένα σκάφος είτε ένα διαστημόπλοιο: Την εμφάνιση. Αφού για τα όργανα το μόνο για το οποίο ήμουν σίγουρος είναι ότι είναι κατασκευές που τηλεμεταφέρουν ήχους από μια άλλη διάσταση. Οι οποίοι στην πορεία τους μέσα στην σκουληκότρυπα μετασχηματίζονται σε μουσική. Είτε αυτό είναι κάτι άλλο…?? Τέσπα, δεν θυμάμαι ακριβώς τώρα πια.

Κινέζα την ονόμασα για λόγους που η ανθρωπότητα δεν θα κατανοήσει πλήρως ποτέ, όπως εγώ δεν μπορούσα να κατανοήσω τα γράμματα που είχε το ταμπελάκι της.

Το βράδυ κιόλας, είχα ανοίξει το google και έδωσα τις λέξεις κλειδιά “how to play guitar intro basics newbie tutorial”. Και έτσι ξεκίνησα την περιπλάνηση μου σε στοίχους, γραμμές και διαστήματα. Σύντομα έμειναν οι στοίχοι γιατί βαριόμουνα να μάθω πεντάγραμμο. Μέσα στην πρώτη εβδομάδα έφυγαν και οι στίχοι γιατί ντρεπόμουν να τραγουδήσω και έμειναν μόνο τα : Am – Em – F – D και C. Τα γράμματα που τάισαν την παγκόσμια δισκογραφία…

Ο τρελός μέσα μου θυμάται.

Where Am I?

You are currently browsing entries tagged with αρμόνιο at Ο τρελός μέσα μου.