Μαθήματα ζωής … απο μαθήματα μουσικής (part 2)

November 6, 2010 § 5 Comments

Που είχα μείνει … Α! Ναι …

Γκλαν … γκλάν … γκλάν γκλάν.

Γλάααααν … γκλάν

“Ο Προσκυνητής”

Μεγάλες μέρες! Για όσους με άκουγαν…. περίμεναν πως και πως να έρθει η νύχτα να το βουλώσω. Είτε  τουλάχιστον αυτό εύχονταν.

Εκείνην την εποχή, εντελώς τυχαία,  ξεκινούσε κιθάρα και ένας φίλος μου. Αυτός βρήκε και πήρε μια ηλεκτρική. Οπότε όταν τελειώναμε, ότι κάναμε την υπόλοιπη μέρα βρισκόμασταν τα βράδια για να δημιουργήσουμε ήχους. Συνοδεία των απαραίτητων ποσοτήτων αλκοόλ (κυρίως για τους γείτονες που χτυπούσαν τα κουδούνια).

Επειδή είχε πιάσει την κιθάρα του πρώτη φορά μερικές ώρες πριν από εμένα, την είχε δει “παλιός” και όλη την ώρα έλεγε για το πόσες συγχορδίες είχε μάθει. Έτσι μπήκαμε με μια άτυπη, φιλική, κόντρα να το γαμήσω το μουνόπανο. Δεν είχε σημασία άμα έκανες 30 δευτερόλεπτα να πιάσεις τα ακόρντα. Είτε ακόμα και όταν τα έπιανες είχες μπουκώσει τις μισές χορδές. Αυτό που πραγματικά μετρούσε ήταν να πείς:

Πρώτο δάκτυλο – πρώτη χορδή

Δεύτερο δάκτυλο – πέμπτη χορδή

τρίτο δάκτυλο – έκτη χορδή.

Ντουπ- γζζζζ- ντουπ -γζζζ – γζζζ -γζζζζ

Gm … δεν το ήξερες ? Είναι από τις απλές.

Βέβαια η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές η χρόνια φιλία μας, έμπαινε μπροστά, να φάει αυτή το ξύλο και συμπληρώναμε ο ένας τον άλλον με ένα τρόπο σχεδόν μαγικό, στα ακόρντα που δεν μπορούσαμε να πιάσουμε γρήγορα.

Πρώτος “κιθαρίστας” = Em  – Am –  …. – Fm

Δεύτερος “κιθαρίστας” = Em – Am – G – ….

Τέστ νοημοσύνης – βρες πως συσχετίζονται οι δύο εξισώσεις :P

Τα πρώτα τραγούδια που ξεκίνησα να μαθαίνω ήταν το “Nothing else matters” και το “wonderwall”. Το πρώτο γιατί για κάποιο μην προφανή λόγο το θεώρησα εύκολο και το δεύτερο γιατί είναι από τα κλασσικά τραγούδια που ποτέ δεν κατάλαβες γιατί σου αρέσουν, αλλά όταν βλέπεις όλα τα κορίτσια κάθονται κλαρίνα όταν το ακούνε, είναι τόοοοσο όμορφααα ….Αχχχχχ….

Ένα μήνα μετά: Άμα στο nothing else matters δεν έπαιζα την εισαγωγή δεν το αναγνώριζε κανείς. Το wonderwall δεν το είχε αναγνωρίσει καμία. Τα ρημάδια ακούγονται διαφορετικά στα CD. Πρέπει να έχει να κάνει κάτι με τα μηχανήματα που χρησιμοποιούν για τις ηχογραφήσεις, είτε τα μικρόφωνα. Δεν είμαι σίγουρος. Πρώτη φορά που κάποια αναγνώρισε το wonderwall ήταν τον Ιούνιο. Υπήρξε ένας στιγμιαίος δισταγμός στα μάτια της αλλά το πέτυχε. Εκείνη την στιγμή το μόνο πράγμα που έλαμπε περισσότερο από το βλέμμα της, ήταν το δικό ΜΟΥ! Ήταν μια μαγική στιγμή, η μουσική μας ένωσ…. [GAY CONTROL]

Πριν μπούμε στο καλοκαίρι όμως για τα καλά και βγάλουμε τα ρούμια, τα mochitos και τα λουλουδάτα πουκάμισα, πάμε πίσω στην Άνοιξη. Στην ιστορική στιγμή που έστειλα ένα mail σε ένα ΓΝΩΣΤΟ τραγουδιστή – συνθέτη – μουσικό. Το mail αυτό πήγαινε κάπως έτσι:

Καλησπέρα [SENSORED]

Χρόνια ακούω την μουσική σου και τα τραγούδια σου. [SENSORED] Η πορεία σου με ενέμπνευσε να ξεκινήσω να παίζω κιθάρα….

[μπλά , μπλά]

Φιλικά εγώ

Για κάποιους συγκινητικούς  και προσωπικούς λόγους, ο τύπος υπέθεσε ότι η μουσική του με έκανε να ξεκινήσω να παίζω κιθάρα πριν μερικά χρόνια … και τώρα είμαι ένας accomplished cool τύπος με μια κιθάρα, που πετάει τα σόλα και τα ακόρντα στον αέρα και όταν πέσουν  είναι πλέον τραγούδι. Και μου πρότεινε να βρεθούμε από κοντά να παίξουμε για χαβαλέ, μπύρες φάση, γυναίκες (υποθέτω…). Sex, drugs and rock and roll, babe!!!. Επιτέλους ζούσα την ζωή που πάντα ονειρευόμουν. Έψαξα να βρω σκισμένα τζινς και λερωμένες φανέλες.

Τρία πράγματα με προσγείωσαν στην γή:

  1. Η μάνα μου από το να σκίσω τα τζίνς μου και να ψάξω στα άπλυτα
  2. Έπρεπε να μπω γρήγορα σε κάποιο κέντρο αποτοξίνωσης αλλά δεν έβρισκα online την application form.
  3. Και έπρεπε να βρω σύντομα κάποιο φυλακισμένο να μου κάνει tattoos και μερικές ουλές.

Αλλά είχα αρκετές μέρες μέρες μέχρι να γυρίσει από το tour του. Οπότε είχα καιρό να βάλω τα δυνατά μου και να γίνω super hard core τύπος.  Α, συνέχισα και τις προβούλες μου κανονικά. Απλά γύρισα την δισκογραφία σε μερικά δικά του τραγούδια, έτσι για να μην έχει να λέει, δηλαδή.

Στην μουσική όμως δεν είναι όλα ρόδινα. Για μπορέσω να κάνω πρόβες μείωσα χρόνο από αλλού, λίγο από την δουλειά, λίγο από τους φίλους και πολύ από την κοπέλα που είχα τότε. Όποτε βρισκόμασταν είμασταν συνέχεια οι τρείς μας είτε ήταν πρωί, είτε ήταν μεσημέρι είτε απόγευμα.

Έχω την υποψία ότι μια φορά πρέπει να προσπάθησε να την δηλητηριάσει. Αλλά ευτυχώς η Κινέζα δεν το ήπιε το τσαγάκι.

Η σχέση μου με την κοπέλα δεν κράτησε πολύ παραπάνω. Έπνιξα τον πόνο μου με την σκέψη ότι τώρα πιά ανήκω στους θαυμαστές μου. Σε όλο αυτό το κοινό που είναι μέσα στο ΟΑΚΑ και με περιμένει ζητωκραυγάζοντας. Δεν μπορούσα να τους απογοητεύσω… Είχα αρχίσει να ζώ το όνειρο! Μέσα σε ένα όνειρο, το οποίο είναι μέσα σε ένα άλλο όνειρο ( -.- ) .

Κυκλοφορούσα με μαύρα γυαλιά με στην νύχτα.

Όταν με σταματούσαν στον δρόμο και καλά για οδηγίες έδινα αυτόγραφα.

Έτρεχα μακρία από όλους τους παραπάτσι-τουρίστες στην Ακρόπολη.

Έπερνα τηλέφωνα στις εφημερίδες να τους πώ σε ποιό μαγαζί θα άραζα για στείλουν φωτογράφους.

Πλακωνόμουν στα μπαράκια και είχα γίνει κλεπτομανής.

Έκανα add στο facebook 2454 μελλοντικές μου θαυμάστριες.

Έστησα στην συνάντηση εκείνον τον συνθέτη-τραγουδιστή-μουσικό για 148 μέρες (και σήμερα).

Η μουσική, ο δρόμος που μου είχα απαγορέψει ήταν πλέον στρωμένος με ένα κόκκινο χαλί και είχα σκοτώσει τα σκυλιά. Το κινέζικο αρμόνιο που με είχε καταδικάσει στην αφάνεια το έκαψα και την ημίγυμνη φωτογραφία μου με την κινέζα την έβαλα στο facebook profile, στο msn, στο twitter και σε γιγαντο-αφίσα δίπλα στο κρεβάτι μου….

Ο τρελός μέσα μου θυμάται

.

Advertisements

Tagged: , , , ,

§ 5 Responses to Μαθήματα ζωής … απο μαθήματα μουσικής (part 2)

  • το ήξερα από καιρό πως ήσουν ψώνιο…
    τώρα το ξέρει και όλη η blogόσφαιρα!

    υγ. ΚΑΛΑ ΡΕ….ΕΣΤΗΣΕΣ ΤΟΝ [SENSORED] !!!

  • Έλα δω να το πάρω μια αγκαλίτσα μωρε (μη παρεξηγήσεις!)
    Σώπα σώπα όλα θα πάνε καλά (πάλι μη παρεξηγήσεις!)
    Και γαμώ τα πόστ…
    Έχεις θάρρος μαρέσει…

  • melita says:

    Δε θα σου πω το γνωστό του Ν. Καζαντζάκη :”Ό,τι δεν συνέβη ποτέ, είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά. …”,γιατί όπως λέει ένας φίλος ,απλά μερικά πράγματα δεν είναι μοιραία να γίνουν. Το θέμα είναι να βάζουμε στόχους και να προσπαθούμε να τους υλοποιήσουμε.
    Και αν δεν τα καταφέρουμε η προσπάθεια αρκεί …
    Δεν λένε “στόχευε για το φεγγάρι,αν αστοχήσεις,θα βρεθείς κάπου ανάμεσα στ’ αστέρια? “.

    PS. Φοβερό το κείμενο σου! Ξέρεις τι μου άρεσε περισσότερο ότι από εκεί που ήταν ειλικρινές και αστείο ξαφνικά γίνεται σοβαρό και βάζεις τον άλλο να σκεφτεί ότι ξέρεις και να πάρει κάποια πράγματα από αυτό.
    Το καλύτερο κείμενο που έχω διαβάσει τις τελευταίες μέρες.Πολλά μπράβο.

    • ni_SK says:

      Έτσι πρέπει να κοιτάμε γενικά την ζωή. Τα γεγονότα απο μόνα τους πρέπει να τα βλέπουμε κωμικά και να μην τα αφήνουμε να μας ρίξουν.
      Αυτό που απορρέει από τα γεγονότα είναι αυτό που πρέπει να κρατάμε και να μαθαίνουμε. ;)

  • melita says:

    *χωρίς το ξέρεις

    πφφφ όταν βιάζομαι κάνω συντακτικά λάθη :(

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

What’s this?

You are currently reading Μαθήματα ζωής … απο μαθήματα μουσικής (part 2) at Ο τρελός μέσα μου.

meta

%d bloggers like this: